فریاد که از عمر جهان هر نفسی رفت

                                  دیدیم که از این جمع پراکنده کسی رفت

 شادی مکن از زادن و شیون مکن از مرگ

                                  زین گونه بسی آمد و زین گونه بسی رفت

 آن طفل که چون پیر از این قافله درماند

                                  وان پیر که چون طفل به بانگ جرسی رفت

 از پیش و پس این قافلهء عمر میندیش

                                  گه پیشروی پی شد و گه بازپسی رفت

 ما‌ ‌همچو خسی بر سر دریای وجودیم

                                 دریاست چه سنجد که بر این موج خسی رفت

 رفتی و فراموش شدی از دل دنیا

                                 چون نالهء مرغی که زیاد قفسی رفت

 رفتی و غم آمد به سر جای تو ای داد

                                بیدادگری آمدو فریاد رسی رفت

 این عمر سیکسایهء ما بسته به آهی است

                               دودی ز سر شمع پرید و نفسی رفت

تقدیم به کسی که بودو رفت...

یادش گرامی