تبليغاتX
...گفتنی های من و تو body>
...گفتنی های من و تو
من و دل با صدای هق هق خویش

چه خوش بی مهربونی هر دو سر بی *** که يک سر مهربونی درد سر بی *** اگر مجنون دل شوريده ای داشت *** دل ليلی از او شوريده تر بی ***(بابا طاهر)***خدايا من زغم يا غم زمن بی *** چرا اين زندگانی پر محن بی *** غم من از فراغ روی يار است *** خدايا تا به کی غم رخت تن بی *** (ایوب رزمجوئی)***

مریم

                      مریم                            

صبح می خنددو ، باغ از نفس گرم بهار

می گشاید مژه و می شکند مستی خواب .

آسمان تافته در برکه و ، زین تابش گرم

آتش انگیخته در سینه افسردهء آب .

 

                                                آفتاب از پس البرز نهفته ست و ، از و

                                                آتشین نیزه بر آورده سر از سینهء کوه

                                                صبح می آید ازین آتش جوشنده،به تاب

                                                 باغ می گیرد ازین شعلهء گلگونه ، شکوه...

 

                          آه ، دیریست که من مانده ام از خواب به دور ،

                         مانده در بستر و دل بسته به اندیشهء خویش

                        مانده در بسترم و ، هر نفس از تیشهء فکر

                         می زنم بر سر خود تا بکنم ریشهء خویش !

 

       چیست اندیشهء من ؟..... ــــ عشق خیال آشوبی

      که به بازیم گرفته ست به بیداری و خواب

     می نماید به من شیفته دل رخ به فریب،

     می رباید زتن خستهء من طاقت و تاب

 

                        آنچه من دارم ازو ، هست خیالی که زدور

                      چهره بر تافته در آینهء خاطر من.

                      همچو مهتاب ، که نتوانیش آورد به چنگ

                    دور از دست تمنای من و در بر من .

 

...... می کنم جامه به تن ، می دوم از خانه برون

می روم در پی او با دل دیوانهء خویش .

پی آن گمشده می گردم و ، می آیم باز

خسته و کوفته از گردش روزانه خویش.

 

                                            خواب، می آید و در چشم نمی یابد راه :

                                           یک طرف اشک رهش بسته و یک سوی خیال .

                                           نشنوم ناله خود را دگر از مستی درد.

                                          آه ، گوشم شده کر ، یا که زبانم شده لال!

 

                                                        چشمها دوخته بر بستر من ،سحرآمیز

                                                        خواب بر سقف نشسته ست چوجادوی سیاه.

                                                        آه،از خویش تهی می شوم آرام،آرام

                                                        می گریزد نفس خسته ام از سینه چو آه.....

         

             ....... بانگ بر می زنم از شوق که : « مریم ...... مریم ...... !»

             ناگهان می پرم از خواب ، گشاده آغوش .

            می شود باز دو دست من و ، ..... می افتد سست

           هیچ کس نیست.بجز شب که سیاهست و خموش......

 

کارت پستال

 

/ حکاکی شده به قلم لولی در سه شنبه پانزدهم خرداد 1386 و عقربه ی دل 21:7 |
--- www.lolian1.blogfa.com-------> <------- http://lolian1.blogfa.com -------> < l>